EN

Het hele idee van “Back to Euro” is ontstaan doordat er enorm veel media aandacht was rond Oekraine en het referendum. Eigenlijk was dit een climax van een aantal jaren nieuws. Dit nieuws heb ik altijd met belangstelling gevolgd maar nu was de media aandacht zo groot dat ik er niet onderuit kon. Hiermee moest ik iets doen.

Hoe ging het vier jaar geleden. Nadat wij besloten hadden mee te gaan achter Oranje aan hebben we al onze contacten via school of via couchsurfing aangepakt om mensen te ontmoeten. Toen we aankwamen bleek veel van wat we in de media vernamen in de praktijk toch echt anders te zijn. Geen een vraag was zwart wit uit te leggen en het meest opvallende aan onze reis tijdens de Euro 2012 om oranje te volgen waren de mensen die we ontmoetten. Altijd aardig en open.

Euro 2012 was een kans voor hen om zich te presenteren en om mensen te ontmoeten uit West Europa. Er waren problemen in het land: corruptie, vriendjespolitiek, politieke onrust en een slechte economie. Echter had iedereen zijn manier om hiermee om te gaan. De mensen hadden een gemeenschappelijk doel: vooruitgang en meer vrijheden. Ze keken daarbij naar Europa of naar bijvoorbeeld Polen, het buurland dat tenslotte uit een zelfde situatie kwam. Een land met problemen maar ook met hoop en kracht. Men stelde zich open op met de blik naar de toekomst.

Iedereen ging weer verder met het leven na de Euro. De jaren erna waren de jaren van de Maidan revolutie, de oorlog en de inname van de Krim. Toen was er opeens het referendum en heb ik weer contact gezocht met mijn oude contacten en het idee opgevat om terug te gaan om de mensen ons te laten overtuigen dat JA op het referendum de beste optie is.

Hoe was het weerzien met Kiev na vier jaar, is het land veranderd? Is het slechter geworden en hoe staan de mensen er eigenlijk voor na alle turbulente jaren?

Hierbij mijn indrukken: Allereerst natuurlijk de Maidan. Een revolutie die moreel gesteund werd door het Westen maar echt van binnenuit kwam uit onvrede over de situatie in het land. Maar nu doet het Westen moreel een stap terug. Althans zo voelt het voor de mensen die ik sprak.

Onze eerste wandeling was dan ook een bezoek aan de Maidan momumenten voor de gevallenen. Zeer indrukwekkend, het is mooi neergezet maar het voelt niet als een bedevaartsoort. Dat is goed. Het is integraal onderdeel van de stad, haar trots, pijn en verdriet maar de stad leeft wel door en detijd staat niet stil.

Mijn eerste indruk was dat de mensen blij waren met de Maidan maar dat het land er nog niet is. De beloftes en vrijheden zijn nog niet allemaal bereikt. Iemand vertelde mij doodleuk dat er desnoods een Maidan 3 komt. Zij vertelden mij: er is geen weg terug en nu gaan we net zolang door totdat we echt hebben bereikt wat we willen. Minder bitter dan ik dacht eigenlijk maar meer pragmatisch: logisch dat het niet meteen lukt maar we gaan door als het moet en we blijven positief.

Ondertussen verwachtte ik door oorlog en de economische crisis toch een ander straatbeeld en sfeertje terug te vinden in Kiev dan vier jaar terug.

Niks was minder waar. Sinds de Maidan en juist misschien door de oorlog leven mensen meer met de dag en ligt de focus op positivisme. Hervormingen zijn moeilijk maar worden doorgevoerd. Vrijheden zijn groter geworden en bedrijven hebben meer kansen.

 

Article Kiev 2

 

In plaats van depressie zag ik eigenlijk levendigheid en ondernemingsdrift en liefde voor het goede van het leven. Dit zie je in Kiev terug in het straatbeeld met haar parken, mystieke heuvels en in haar verassend overzichtelijke centrum. Overal koffiebarretjes, gewone barren, cocktails, jazz, live muziek, designers. En overal druk. Eigenlijk veel meer dan 4 jaar geleden toen dit alles was voorbehouden aan de happy few. Daarnaast zijn er ook in de winter gewoon veel mensen op straat er wordt veel gebouwd. Er lijkt echt wat te gebeuren in de stad.

Sommigen zeggen dat Kiev het Berlijn van het Oosten is of dat er een soort “global hipster” cultuur is ontstaan. Nee daar geloof ik ook niet in en dat is het ook niet. Uiteraard hebben trends een invloed maar in Kiev is de sfeer origineel, zelfbewust, eigen en authenthiek met het verleden en de verworven nieuwe mogelijkheden daarin verwerkt. In Nederland horen we over opkomend nationalisme. Ook daar heb ik slechts met mate iets van gevoeld. Mensen zijn slechts trots op hun afkomst en willen dat graag delen.

De situatie van voor maidan en de oorlog hebben iets duidelijk gemaakt aan de mensen die we spraken. Dit willen we niet, wij kijken met zijn allen vooruit en ondanks dat het moeilijk is gaan we ervoor.

Vastberadenheid. Uiteraard kijk ik met referendum-bril naar de dingen die voorbij zie komen. Het is duidelijk. Mijn weerzien met Kiev was zeer positief en diep van binnen had ik dat misschien niet verwacht door de beeldvorming hier in Nederland. Ik had beter moeten weten. De bewoners van Kiev omarmen zelf de waarden van vrijheid, bedrijvigheid, werk en het goede leven. De media verwart dit met EU waarden en een keuze voor de EU maar zo simpel ligt het niet.

Dit komt van binnenuit en zo voelt het in Kiev, de nieuwe generaties zullen zelf alle hervormingen doorvoeren die nodig zijn. Cultureel en maatschappelijk zijn Kiev en Oekraine net als alle andere landen in Europa. Alleen ontwaken Oekraine en Kiev uit een ander verleden. Oekraine is Europees, Oekraine wil net als iedereen genieten van haar vrijheden en economische mogelijkheden. De samenwerking en de associatie zijn er al, wel of geen akkoord zal daar niks aan afdoen.

Een JA voor het associatie akkoord is de enige reflectie en bevestiging van hoe de situatie nu al is met Europa. Dat voel je en dat zie je.

 

Article Kiev 3